Prolog
Akcja utworu rozpoczyna się przed świtem, zaraz po nocy, podczas której miało miejsce oblężenie miasta. Antygona dowiaduje się o rozkazie wydanym przez Kreona wcześniej niż jej siostra Ismena, dlatego spotyka się z nią na osobności, aby wyjawić jej swój plan pogrzebania brata nawet wbrew woli władcy. Ismena boi się pomagać siostrze, gdyż sprzeciwienie się rozkazowi Kreona będzie karane śmiercią.
Przypomina Antygonie o tym, ile nieszczęścia spotkało już ich rodzinę – tragiczna śmierć matki, okaleczenie się ojca, śmierć obydwu braci, a teraz i one mogą podzielić ich los, jeśli nie będą posłuszne Kreonowi. Antygona nie zmusza siostry do pójścia wraz z nią i pogrzebania brata. Nie boi się też konsekwencji swego czynu. Mówi: „Pogrzebię. Potem – zginę, ale z chwałą!”. Ismena nie pochwala kroku siostry, uważa go za nierozważny. Odprowadza wzrokiem wychodzącą spełnić swe postanowienie Anty ...
Akcja utworu rozpoczyna się przed świtem, zaraz po nocy, podczas której miało miejsce oblężenie miasta. Antygona dowiaduje się o rozkazie wydanym przez Kreona wcześniej niż jej siostra Ismena, dlatego spotyka się z nią na osobności, aby wyjawić jej swój plan pogrzebania brata nawet wbrew woli władcy. Ismena boi się pomagać siostrze, gdyż sprzeciwienie się rozkazowi Kreona będzie karane śmiercią.
Przypomina Antygonie o tym, ile nieszczęścia spotkało już ich rodzinę – tragiczna śmierć matki, okaleczenie się ojca, śmierć obydwu braci, a teraz i one mogą podzielić ich los, jeśli nie będą posłuszne Kreonowi. Antygona nie zmusza siostry do pójścia wraz z nią i pogrzebania brata. Nie boi się też konsekwencji swego czynu. Mówi: „Pogrzebię. Potem – zginę, ale z chwałą!”. Ismena nie pochwala kroku siostry, uważa go za nierozważny. Odprowadza wzrokiem wychodzącą spełnić swe postanowienie Anty ...